Pesten, dat moet je gewoon loslaten

Loslaten, het wordt vaak zo makkelijk gezegd, maar in de praktijk blijkt loslaten nog niet zo makkelijk. In mijn praktijk zal ik ook niet snel zeggen dat iemand het maar ‘gewoon’ los moet laten.

Ik krijg veel te maken met cliënten die in hun verleden gepest zijn. Dit zie je helaas vaker bij hoogsensitieve personen. Door hun diepgaande verwerking, kunnen opmerkingen, gezichtsuitdrukkingen of houdingen van andere personen harder binnen komen. Het pesten hoeft niet eens structureel of heel lang geweest te zijn, om toch een blijvend litteken te veroorzaken. De littekens van pesten zijn vaak diep en de wonden springen snel weer open. Dat kan je niet ‘gewoon’ loslaten.

Mijn pestverleden

Zelf ken ik ook een pestverleden. In het kort gezegd, ik was dom, dik en lelijk. Het was niet dagelijks, maar in mijn herinnering was ik een groot deel van mijn schooltijd continu op mijn qui vive.

De schuine blikken, net even een duwtje extra tijdens gym, altijd als laatst gekozen worden tijdens indelen van teams, de opmerkingen. De opmerkingen hebben mij nog het meest gekwetst. ‘Jij krijgt echt nooit een leuke man’. ‘Jij zal nooit een goede baan vinden’. ‘Weet je wel hoe dom jij bent?’. ‘Jouw kont is echt groot’.Pesten

Als je dit maar vaak genoeg hoort, ga je het vanzelf geloven. Regelmatig zat ik teruggetrokken op mijn kamer, onder mijn bureau. Ineengedoken, verdrietig en eenzaam. Denkend dat het beter was voor iedereen als ik er maar niet meer zou zijn. Niet dat ik dat serieus overwogen heb, maar ik wilde zo graag weg uit mijn (voor mij) uitzichtloze situatie.

En toch kan ik er nu mee omgaan. Doet het nooit meer pijn? Nee, maar de pijn is niet meer zo intens als vroeger. Zelfs nu, tijdens het schrijven, voel ik weer die bekende steek in mijn hart.

Wat kan je doen?

Ten eerste, stop met je te schamen voor je pestverleden. Het heeft niets met jou als persoon te maken. Ja, nu zou je het misschien compleet anders aanpakken, maar toen was dat niet zo. Nu heb je de kennis als een volwassene, die had je als kind niet. Jij hebt niets om je voor te schamen.

Ten tweede, durf de pijn, het verdriet, boosheid en de eenzaamheid te voelen. Dat is niet leuk, maar elke keer als je het voelt, zal het minder intens worden. Zie het als de ui die je steeds een beetje meer gaat afpellen. De eerste lagen zijn het grootst en het lastigst. Bij elk laagje zal het minder pijn doen en zal je jezelf helen.

Ten derde, weet wanneer je geraakt wordt in je oude kwetsbare stuk. Mijn kwetsbare stuk kan bijvoorbeeld nog steeds het ‘dom’ zijn zijn. Als een van mijn kinderen een onschuldig grapje maakt omdat ik iets niet weet, raakt mij dat in mijn kwetsbare stuk. Ik voel niet meer die dolksteek, maar toch ergens een speldenprikje in dat oude litteken. Ik weet nu dat dat iets ouds is en niet meer bij mij past. Door hiervan bewust te zijn, kan ik het makkelijker loslaten.

Daar heb je hem, loslaten. Is dat makkelijk geweest? Nee, daar gaat wat tijd overheen. Maar als ik het kan, kan jij het ook! Dat je vroeger gepest bent, zegt niets over de persoon die jij nu bent.

Liefs Sannie

Wil je iets kwijt naar aanleiding van dit blog, neem dan contact met mij op via info@praktijksannie.nl of via het contactformulier

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of andere tips ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan gratis een e-book over HSP



Categorieën

  • Algemeen
  • Boeken
  • Hoogsensitiviteit
  • Inspiratie
  • Positiviteit
  • Zelfvertrouwen
  • Recente blogs

    Lees meer!