Nepal 1

Na lang twijfelen toch besloten om oktober 2018 weer naar Nepal te gaan. Toen ik vorig jaar een trekking deed die tot 4600 meter hoogte ging, dacht ik: ‘Als ik dit kan, kan ik ook tot + 5000 meter’. Duidelijk mijn High Sensation Seeker (HSS) kant.

Mijn reis is een behoorlijke emotionele achtbaan geweest. Er zijn zoveel dingen geweest die anders liepen dan in de planning zat.

  • Met vertraging vanaf Schiphol vertrekken
  • Bagage daardoor niet aangekomen in KathmanduIMG_20181020_110728150_HDR
  • Geen drager
  • Andere trekking gelopen
  • Camera van mijn ouders kapot laten vallen
  • Binnenlandse vlucht compleet anders
  • Met vertraging (of course) vertrekken uit Kathmandu

De heenreis ging op zich prima, ondanks dat we vertrokken met vertraging. Met overstappen daarom wat stress. Rennend door de luchthaven van Frankfurt, maar uiteindelijk vlucht gehaald. Ik kon helaas slecht slapen in het vliegtuig, dus ik kwam behoorlijk vermoeid aan in Kathmandu. Mijn bagage had de overstap helaas niet gehaald. Mijn bagage met alle trekking spullen. Mijn wandelstokken, voorhoofdslamp, thermo spul, donzen jas, etc. Slik. Stress.

In het hotel in Kathmandu was er dankzij wifi gelukkig lieve familie die allemaal een hart onder de riem staken. Mijn broer belde via Whatsapp en enige wat ik kon doen was huilen. Om tIMG_20181020_150130237oen de stem te horen van mijn broer, terwijl ik mezelf even heel zielig voelde, was heel fijn. Lang leve wifi. Maar moe, stress, niet kunnen eten (i.v.m. geuren) is voor mij geen beste combinatie. Mijn hsp kant wilde het liefst met het eerste vliegtuig terug naar huis.

Toen was er nog hoop dat mijn tas zou komen en dat ik gewoon mijn eigen trekking spullen mee kon nemen naar de Everest regio (Khumbu). Helaas, tas kwam echt niet. Weer huilen. Wat heel positief uitpakte. Een andere Nederlandse vrouw zag wat er gebeurde en bood meteen haar wandelstokken aan. (Dus het is niet altijd erg om te huilen in het openbaar 😉 )

Toen ging er een soort knop om. Oké, als ik dan geen spullen heb, prima, dan moet dat zo zijn en dan ga ik dit doen ook! In Namche Bazaar het hoogstnoodzakelijk gekocht en toen voelde ik: Ik kan dit!

De bergen hebben daar ook bij geholpen, wauw. Dan voel ik weer waarom ik dit wil. Het buiten zijn, de schoonheid van de natuur, fysieke uitdaging, rust, focus op één ding, namelijk de ene voet voor de andere. Dat mijn kleding steeds viezer werd, vond ik ’s avonds even vervelend, maar zodra ik ’s morgens de zon op zag komen op de bergen, kon me dat vieze shirt niets meer schelen. Het had juist wel iets om zó minimalistisch te leven.

Daarbij kwam dat de trekking organisatie geen drager geregeld had, wat ik echt gevraagd had. Ik weet van mezelf dat ik nou ook weer niet zo’n bikkel ben. Wat betekende dat ik zelf mijn rugtas mocht dragen. En ik kan je vertellen dat dat na een bepaalde hoogte echt zwaar wordt. Dus uiteindelijk was het misschien wel goed dat ik mijn eigen tas niet had en minimale bepakking.

Ondanks de emoties die bij het bagage drama en de andere voorvallen speelde, kon ik het allemaal handelen. Wellicht omdat ik veel contact kon hebben met familie en vrienden, maar vooral omdat ik het zelf allemaal buiten mij af kon laten spelen. Het gebeurde om mij heen. Van binnen voelde ik mij sterk. Dus ondanks de dingen die fout en/of anders liepen, kon ik intens genieten van de trek en de magie van de bergen.

Volgende blog meer over de trekking

Liefs Sannie

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of andere tips ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan gratis een e-book over HSP



Categorieën

  • Algemeen
  • Boeken
  • Hoogsensitiviteit
  • Inspiratie
  • Positiviteit
  • Zelfvertrouwen
  • Recente blogs

    Lees meer!