Wat kan er veel gebeuren in vijf jaar!

Laatst werd ik gebeld door iemand die ik bijna 5 jaar niet gesproken had. Toen kwam ook het besef, jeetje wat kan er veel gebeuren in 5 jaar.
 
Degene die mij belde was de persoon die toen een mini-retraite organiseerde in Spanje. Mijn eerste trip zonder mijn gezin. Daar is héél wat aan vooraf gegaan. Schuldgevoelens, pittige gesprekken met mijn man, onzekerheid en nog meer schuldgevoelens. Kon ik dat überhaupt wel, alleen reizen?
 
Toen ik jonger was, wilde ik dolgraag reizen. Ik had de reisbladen al in huis liggen en wilde er een paar maanden tussenuit nadat ik de opleiding tot operatie-assistent afgerond had. Het liep iets anders. Ik kwam mijn man tegen en hij is niet het reislustige type. Dol verliefd als ik toen was zijn mijn plannen om te reizen in de ijskast beland. Toen kwamen al snel de kinderen en was het reizen helemaal iets wat naar de achtergrond verdween. Het zou er ‘later’ misschien wel een keer van komen.
 
Totdat het in 2014 toch weer begon te kriebelen. Mijn man vond het eerst maar niets. Hij begreep het niet, aangezien hij niet die behoefte heeft. Door het er vaak genoeg over te hebben, kwam er iets meer begrip. Iets meer, want mijn eerste trip vond hij echt wel lastig. M048aar toen hij doorhad dat ik gewoon weer thuiskwam en nog steeds dezelfde Sannie was, was het oké.
 
Die eerste keer was spannend, onwennig, nieuw en vooral heel fijn.   Een stukje meer van de wereld zien in combinatie met de retraite was super. Nieuwe inzichten in wat ik wilde en waar ik thuis mee aan de slag kon. Toen was dat ontslag nemen in het ziekenhuis, verder met de praktijk en mijn relatie kon ook wel wat meer aandacht gebruiken. Ondanks dat het toen maar 5 dagen was, was er wel een zaadje gepland. Mijn reisbehoefte was weer aangewakkerd. Maar door wat financiële strubbelingen, werd het weer uitgesteld.
Totdat ik in 2016 voor een borstonderzoek naar het ziekenhuis mocht. Wat dat met mij gedaan heeft kan je hier verder lezen. Gelukkig loos alarm, maar het besef dat het leven zomaar andere plannen voor je heeft, die kwam wel keihard binnen.
Dus in 2017 een, voor mij, gigantische uitdaging aangegaan door een reis naar Nepal te boeken. Ik
DSC01228wilde het klooster in om meer te leren over het boeddhisme en de Himalaya zien. Super spannend, want buiten één vakantie met mijn ouders naar Brazilië, was ik nog nooit buiten Europa geweest. En in plaats van een kleine week, zou ik nu drie weken weg zijn. Wederom schuldgevoelens en
wat zouden anderen daarvan vinden?
In totaal was ik tien dagen in Kopan Monastry en een korte trekking van 6 dagen. Een geweldige ervaring en Nepal had mijn hart gestolen. Ook hier weer ontzettend veel geleerd, over het boeddhisme, levenswijsheden, meditatie, andere cultuur en veel over mijzelf. Door de korte trekking, werd ik nog nieuwsgieriger naar de Himalaya. De immense bergen, de kracht van de natuur. 
Dus in 2018, weer thuis in gesprek. Mag ik nog één keer, ik wil zo graag nog een grotere trekking doen. IMG_20181026_105503786Echt de bergen in, de hoogste bergen ter wereld zien, hoogte voelen en ervaren. Een trekking is voor mij een mentale en fysieke uitdaging. Mijn man weet inmiddels dat ik héél gelukkig wordt van reizen en zulke uitdagingen, dus was het meteen oké. Wederom een geweldige ervaring, met behoorlijk wat hobbels. Al die hobbels hebben eigenlijk bijgedragen aan hoe fantastisch deze reis was. De trots dat ik de trekking volgehouden heb, het één zijn met de immense natuur, de schoonheid van de wereld. Ik kijk er nog met veel plezier op terug.
En nu, nu is het rustig. Nepal stond al héél lang op mijn lijstje en dat was het eigenlijk. Maar doordat ik die behoefte zo lang onderdrukt had, werd die behoefte alleen maar groter. Totdat het begon te knagen. Ik zeg niet dat ik nooit meer alleen op reis zal gaan, maar voor nu is de behoefte weg. Het is goed zo. Ik heb gedaan wat ik het allerliefste wilde doen.
Zo werkt het soms ook met hoogsensitiviteit. Mensen proberen het heel lang weg te drukken. Het is alleen maar lastig en ‘niet normaal’. Totdat er een moment komt dat je het niet meer kunt wegdrukken en je er last van krijgt. Dat het je steeds meer moeite kost om je gevoeligheid weg te drukken. Iets wat er diep van binnen zit, is onderdeel van jou, dat moet je niet weg willen drukken! Je mag er zijn, met al je gevoeligheid, emoties, behoeften, gek zijn, intens zijn, mooi zijn.
Inmiddels ben ik bijna vijf jaar verder en wat een persoonlijke reis zijn die vijf jaar geweest.
Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of andere tips ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan gratis een e-book over HSP



Categorieën

  • Algemeen
  • Boeken
  • Hoogsensitiviteit
  • Inspiratie
  • Positiviteit
  • Zelfvertrouwen
  • Recente blogs

    Lees meer!