Blog 2: Kopan Monastry

Na twee dagen het stadleven van Nepal te hebben ervaren, kan ik niet wachten om naar het klooster te gaan. De weg van Bhaktapur naar Kopan is wederom een bijzondere te noemen. We doen over ongeveer 18 km zo’n anderhalf uur. De ‘rondweg’ van Kathmandu is een weg vol gaten. Op mijn (naïeve) vraag of daar niets aan gedaan wordt, wordt stoïcijns ‘nee’ geantwoord.

Eenmaal bij het klooster is er meteen een soort rust. Het ligt aan het randje van Kathmandu en kijkt uit over de stad. Ik was er op tijd en kon een mooi plekje uitkiezen op de slaapzaal. Precies een mooi hoekje, zoals ik al hoopte.

Het programma begon de eerste dag pas om 17:00, dus volop tijd om de prachtige omgeving van het klooster te verkennen. De groep deelnemers was groot, naar schatting tussen de 150 en 180 mensen. Dat had ik niet verwacht, naar mijn idee te groot voor zo’n intens traject.

Onze dagen zijn als volgt:DSC01276

6.00          Opstaan
6.15           Thee
6.45 ̶ 7.30 Meditatie
7.30           Ontbijt
9.15–11.30 Onderwijs
11.30           Lunch
2pm – 3.00 Discussie groep
3.00 – 3.30 Pauze
3.30 – 5.00 Onderwijs
5.00 – 5.45 Thee
5.45 – 6.30 Meditatie
6.30 – 7.30 Diner
7.30 – 8.30 Q & A en meditatie

Na het diner en tot na de lunch de volgende dag was het stilte. En dat vond ik (mijn HSP kant sowieso) zalig. Zeker de eerste dagen was dit makkelijk. Ik hoefde geen moeite te doen om een gesprek op te starten en kon lekker in mijn eigen ‘bubbel’ blijven. De laatste twee dagen waren helemaal in stilte en dit was lastiger. Na 8 dagen waren er toch wat mensen waar ik echt een klik mee had en dan is het een stuk moeilijker om stil te blijven.

De eerste dagen waren zwaar. Zowel mentaal als fysiek. Eten ging maar stapje voor stapje beter. Na 6 dagen schrijf ik in mijn dagboek dat ik genoten heb van het eten….Vanaf dag 1 op meditatie kussens op de grond en dat een groot deel van de dag. Ik kan je vertellen, dat vond mijn lichaam niet fijn. Alles deed zeer, mijn rug, nek, billen en benen. Probeer dan nog maar eens te mediteren…..

Ook kwam in het klooster pas het besef dat ik zover weg ben van mijn gezin. Bij binnenkomst mocht je namelijk je SIM-kaart inleveren, zodat je geen afleiding had van buitenaf. Daarvoor had ik nog regelmatig app contact met thuis.

Eerlijk gezegd vroeg ik mij de eerste dagen echt wel af wat ik hier deed. Het klooster was prachtig, de lessen zijn interessant, maar ik voelde het niet. Ik had op internet van die verhalen gelezen van mensen die zodra ze binnen waren, voelde dat ze op een speciale plek waren. Dat wilde ik ook! Maar dat had ik dus niet 😉 . Wellicht een iets te nuchtere Hollandse.

De eerste dagen heb ik mij m.n. gericht op het positieve, om niet in een negatieve spiraal te komen. De prachtige DSC01228omgeving, het uitzicht op Kathmandu, de monniken, de bergen, de meiden op de slaapzaal en de discussiegroep. Gelukkig kon ik na die eerste paar dagen echt genieten van deze bijzondere plek, het duurde alleen even voordat ik dat door had.

De discussiegroep was voor mij het hoogtepunt van de dag. Ik zat in een groep met mensen van over de hele wereld. Mensen uit Jordanië, Israël, Amerika, Engeland, Duitsland, Roemenië en China. Tijdens de discussie hoorde je verhalen van iedereen en kon ik mijn eigen mening vormen over de geleerde stof.

Ook mijn keuze om toch op een slaapzaal te gaan was een goede. Ik was de oudste van 7 vrouwen en voelde me een beetje Moeder-overste ;). Zodra ik vertelde dat ik werkte als HSP coach, wilde ze allemaal meer weten en de meeste waren ermee bekend. Niet zo gek, aangezien dit soort dingen HSP aantrekt.DSC01222

Na 5 dagen had ik even een dip. Mijn lichaam deed zeer, ik was moe, ik werd verkouden en miste mijn gezin. Op het moment dat ik dacht een plekje gevonden te hebben waar ik alleen was en even kon uithuilen, kwam onze brede, heel erg Amerikaanse law inforcement police officer naar me toe om te vragen of ik oké was. Hij vertelde allemaal verhalen en maakte me weer aan het lachen. ‘Oké, you’re smiling, you’ve got a beautiful smile. I’m going’. Gelukkig was het daarna weer over. Die dag kwam ik erachter dat er een soort van internet hoek was en heb ik gesmokkeld. Even een berichtje naar huis sturen en dat was zó fijn.

Er werd ons het oud Tibetaans Boeddhisme onderwezen. Reuze interessant allemaal, maar ik miste de link naar mijn Westerse leven. Om alles op te schrijven wat we allemaal geleerd hebben, is heel veel, maar dit zijn de dingen die ik er voor mijzelf uitgehaald heb.

  • Je bent nu geboren als mens, je hebt een ‘precious life’ gekregen, maak er het beste van! (Ze geloven in reïncarnatie en je kan ook terugkomen als dier, dat deel betwijfel ik, maar dat je een kostbaar leven hebt, dat staat als een paal boven water!)
  • Er is één ding zeker in dit leven, je gaat dood. Gebruik de tijd die je hier hebt, het is kostbaar!
  • Veel van onze problemen of lijden komen door hechting aan dingen of mensen die eigenlijk niet belangrijk zijn. Vaak willen mensen alleen maar meer. Ik ben gelukkig als…..ik meer geld heb, als ik een partner heb, als ik een grotere tv heb, als mijn ouders trots op mij zijn, etc. Dit zijn verwachtingen die niet vervult zullen worden. Als je problemen hebt, zoek naar antwoorden in jezelf. Neem zelf verantwoordelijkheid voor je problemen en los ze op!
  • Boeddhisme is heel ingewikkeld en het kost jaren om het echt te leren
  • Dankbaarheid: naar mijn ouders toe, dat ik al heel open-minded opgevoed ben en dat mijn basis goed is. Zoveel Westerlingen bleven maar vragen naar bewijzen, maar dingen als karma en reïncarnatie zijn niet te bewijzen. Dat soort dingen resoneren, waardoor je erachter kunt staan of ze resoneren niet en dan laat je het los. Ook dankbaar naar mijn gezin toe, dat ik deze reis heb kunnen maken. En dankbaar voor ons luxe leven in Nederland
  • Leven met compassie.DSC01261
  • Karma, What goes around, comes around.
  • Simpel leven is (tijdelijk) heel fijn. Tien dagen in een joggingbroek, geen make-up. Het gaat hier in de veilige omgeving van het klooster om de binnenkant, de buitenkant doet er niet toe.

Al met al waren het 10 bijzondere dagen, die behoorlijk intensief waren. Ondanks dat het programma redelijk vol zat, heb je genoeg tijd om na te denken over je leven. In mijn geval iets positiefs, omdat ik met name dankbaarheid voelde voor het leven wat ik nu heb. Ook de contacten vond ik bijzonder en heb hier ook enorm van genoten. Na 10 dagen sta ik als een klein kind te popelen om op trekking te gaan, maar dag 1 kom ik thuis van een koude kermis…..

Liefs Sannie

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of andere tips ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan gratis een e-book over HSP



Categorieën

  • Algemeen
  • Boeken
  • Hoogsensitiviteit
  • Inspiratie
  • Positiviteit
  • Zelfvertrouwen
  • Recente blogs

    Lees meer!