Blog 1: Aankomst Nepal en eerste indrukken

Gisteren thuis gekomen van mijn drie weken Nepal. Ik heb bladzijdes vol geschreven in mijn dagboek en ik zal proberen in een paar blogs mijn belevenissen op te schrijven. Eén deel over het klooster en één deel over de trekking.

De aankomst was bijzonder te noemen. Het was behoorlijk warm en dan sta je daar, in je herfst kleding, zware tas en moe van de reis. Ik ben een groentje (héél groen) op reis gebied en ik werd meteen gek van de mensen, die allemaal om me heen kwamen staan. Allemaal wilden ze weten wie ik was en van welke reisorganisatie. Meteen gingen ze bellen en druk doen en ik voelde me een beetje verloren. Gelukkig waren er twee andere Nederlanders die wel Azië ervaring hadden en me vertelde dat dit compleet normaal was. Uiteindelijk kwam er een auto met twee mannen en werd me verteld dat dit voor mij bedoeld was. Geen namen, geen bewijs van het reisbureau, niets…..Toch maar in de auto gestapt en subtiel gevraagd of ze wisten waar ik naartoe moest. Toen ze het goede hotel noemde heb ik mijn twijfels maar los gelaten en om me heen gaan kijken om een indruk te krijgen van Kathmandu.DSC01174

Het woord dat voor mij deze stad het best omschrijft is: CHAOS. Alles is chaos, het verkeer, de elektriciteitspalen, rochelende mensen, overal afval (deze mensen hebben echt nog nooit van plastic soep gehoord) en de dieren op straat. De eerste twee minuten in de auto met samengeknepen billen gezeten. Gelukkig kon ik vrij snel loslaten dat het verkeer niet zo gaat als Nederland. Alles rijdt door elkaar heen, druk toeterend, op wegen vol gaten en de enige regel is dat er zo ongeveer geen regels zijn. Gekke is dat ik tijdens de drie weken geen ongeluk gezien heb.

Rond 11:00 kwam ik aan op mijn hotelkamer. Meteen ben ik de stad weer ingedoken om zo snel mogelijk over mijn jet lag heen te komen. Dus taxi gepakt en weer de chaos in.

Wat een bijzondere stad. Ik heb met name gekeken met verwondering. Aan de ene kant de prachtige tempels, de kleurrijke vrouwen en aan de andere kant wederom de chaos. De meeste moeite had ik met de mensen die voor mijn gevoel allemaal iets van me moesten. Of ze wilden iets verkopen, gidsen, weten wie ik was of me de weg wijzen. Er kwamen al veel prikkels en indrukken op me af en ik wilde in mijn eigen ‘bubbel’ door de stad lopen. Dat was niet altijd even makkelijk.

Op een gegeven moment was ik niet zeker van de te lopen route en heb ik een Westers uitziende man aangesproken. Een Italiaan van 72 die ook alleen op reis was. Samen met hem een stuk door de stad gelopen en toen hadden we minder last van alle opdringerige mensen.

’s Avonds terug op mijn hotelkamer had ik bedacht dat ik toch maar eens ergens moest gaan eten. Dus een rondje gelopen en uiteindelijk zonder eten weer terug naar mijn kamer. Op de een of andere manier weigerde mijn maag. Ik weet het toen nog aan jet lag en alle nieuwe geuren. Uiteindelijk mijn laatste twee Nederlandse mueslibollen gegeten om toch íets te eten. Daarna vroeg naar bed en de klok rond geslapen.DSC01202

’s Morgens werd ik opgehaald en naar Bhaktapur gebracht. Dit is een iets kleinere stad dan Kathmandu met veel oude gebouwen en tempels. Een mooie stad, waar helaas nog veel resten te zien zijn van de vernietigende aardbeving van 2015.

Gelukkig begint het te wennen dat er continu mensen zijn die iets van me moeten. Ik ben de beleefdheden voorbij. Zodra er ook maar iemand op me afkomt, is het een duidelijk ‘NO’ en loop ik door. Dat maakt het iets gemakkelijker.  ’s Avonds weer op zoek naar een plek om iets te eten. Vol goede moed ga ik restaurantjes binnen en bekijk de kaart. En weer druip ik af. Mijn maag keert zich om zodra de geur van het eten mijn neus bereikt. Vol verbazing kom ik weer terug in mijn hotel. Dit ken ik niet van mijzelf, ik ben gek op eten! Gelukkig hoor ik in het hotel een Nederlandse. Oké, als ik het zelf niet red, dan met behulp van iemand anders. Uiteindelijk pizza gegeten, dus nog niet echt Nepalees ;), maar ik heb gegeten!

Zo bizar. In Nederland reageer ik sterk op geluiden. Als er ergens veel en continu geluid is, is het in de steden van Nepal. De hele dag door is het een kakofonie van schreeuwende mensen, motoren, rochelende mensen, gebeds-bellen, blaffende honden en muziek. Op de een of andere manier heb ik hier geen last van gehad, omdat geur de overhand had.

Deze eerste twee dagen hebben een indruk gegeven van het stadsleven van Nepal en ik ben blij dat ik de dag daarna naar Kopan Monastry wordt gebracht, rust! (Althans, dat dacht ik)

In mijn volgende blog zal ik mijn ervaringen van het klooster beschrijven.

Liefs Sannie

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of andere tips ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan gratis een e-book over HSP



Categorieën

  • Algemeen
  • Boeken
  • Hoogsensitiviteit
  • Inspiratie
  • Positiviteit
  • Zelfvertrouwen
  • Recente blogs

    Lees meer!